Był piękny i pogodny dzień, ptaki wesoło podśpiewywały na gałęziach drzew. Dookoła krajobraz rozlewał się atrakcyjną wiosenną zielenią, która przeplatała się z polnymi kwiatami. Drzewa wydawały się piękniejsze niż zazwyczaj... czyli jak każdy wiosenny dzień w oczach małego dziecka, ironia? Armiza postanowiła wyjść na spacer aby zasmakować trochę tego cudownego dnia. Jej mama Eklezja krzyknęła przez okno gdy przechodziła przez furtkę aby pamiętała o obiedzie, dziewczyna trzymając się tej myśli pobiegła wraz ze swoją wierną towarzyszką Lilin która była rosłym owczarkiem do małego lasku który znajdował się obok łąk.
Miała tam przyjść jej siostra Dorina umówiły się już wczoraj ale nie przyszły razem bo Dorina jeszcze spała, a Armiza nie chciała jej budzić, jednak wiedziała że obudzi się niedługo po niej, tak zawsze było nazywały to siostrzęcym instynktem. Armiza szybko dotarła do swojego ukochanego lasu.W dzieciństwie bawiły się tu z innymi dziećmi w wielkich wojowników i czarodziei. Mimo swojego wieku dziewczyna nadal nosiła marzenia które wiązały się z magią. Miała również wiele snów o innym przepięknym świecie wypełnionym magią.
Dziewczyna pogrążyła się w zabawie ze swoją towarzyszką nie zwracając uwagi na godzinę, dopiero gdy dostała niepokojącego sms- a od siostry spostrzegła jak zrobiło się późno. Sms nie był długi, napisano w nim aby nie wracała. Ona oczywiście nie posłuchała i biegiem rzuciła się w stronę domu.
Drzwi były otwarte na oścież, Lilin z początku nie chciała wejść do środka lecz po krótkiej zachęcie zgodziła się i przeszła przez próg, Armiza bardzo dobrze radziła sobie ze zwierzętami. Szła niepewnie i ostrożnie, strach wyostrzył jej zmysły wydawało jej się, że ciągle coś słyszy. Na parterze nikogo nie było choć garnek wciąż stał na ogniu, aż nieco się spalił przez co śmierdziało w całym domu. Weszła po schodach do części sypialnej domu tam spostrzegła krew, otworzyła drzwi do swojego pokoju który był pierwszym po lewej obok schodów. Nikogo tam nie widziała choć czuła czyjąś obecność. Już miała wyjść gdy poczuła muśnięcie powietrza za plecami. Odwróciła się powoli. Stała przed nią zakapturzona postać nie widziała wyrazu jego twarzy lecz wiedziała, że nie jest on pozytywnie do niej nastawiony. Zaczęła uciekać. Ledwie wyszła z pokoju, a ta sama postać stała przed nią. Nie wiedziała jak to możliwe.
Lilin skoczyła na niego. Wśród tego całego zamieszania zupełnie o niej zapomniała. Skorzystała z okazji i odskoczyła na bok do pokoju siostry.
Tam ich zobaczyła tata Froy, mama i siostra siedzieli związani ze sobą przy przeciwległej ścianie obok łóżka. Na widok Armizy cała rodzina wytrzeszczyła oczy i zaczęła coś krzyczeć ona jednak nie zrozumiała bo mieli zakneblowane usta. Chciała do nich podbiec i ich uwolnić lecz mroczna postać złapała ją i nie chciała wypuścić mimo tego, że dziewczyna próbowała się wyrwać z jego lodowatego uścisku. Obróciła ją do siebie i teraz spostrzegła jego twarz.
Prawie nie wyglądał jak człowiek był bardzo blady oczy miał podkrążone i czarne, nigdy nie widziała tak specyficznych, ostrych zębów które wyginały się w szyderczym uśmiechu. Potem ją puścił nie mogła jednak się ruszyć. Podszedł do członków jej rodziny i zaczął toczyć wokół nich kółka. Armiza myślała, że nic nie powie jednak ten odezwał się swoim przerażającym zimnym głosem.
- To ciebie szukałem moja droga, jeżeli chcesz aby twoja rodzina przeżyła musisz odpowiedzieć na jedno pytanie.
- A co jeżeli nie będę znała odpowiedzi – wydusiła z siebie dziewczyna.
- Lepiej żebyś znała, wiem że znasz, inaczej nie skończy się to dobrze.
- Pytaj więc. - odpowiedziała niepewnie.
- Dobrze. Posiadasz coś co się nazywa Arughe, nie wiem jakiej jest to postaci jednak wiem, że to posiadasz wyczuwam to wokół twojej osoby. Chcę abyś mi to oddała.
- Niestety nie wiem co to jest, nigdy o czymś takim nie słyszałam ale błagam nie krzywdź moich bliskich, może mnie z kimś pomyliłeś – powiedziała ze łzami w oczach.
- Wiem, że wiesz co to! - Ze zniecierpliwieniem wykrzyknął obcy – Masz mi to oddać.
Obcy przeszedł szybko za plecy rodziny i uniósł ręce mówiąc nieco spokojniej.
- Naprawdę, chcesz ich stracić? Patrzeć jak umierają?
- Nie, Proszę! Ja naprawdę nie wiem czego ode mnie oczekujesz ja nic takiego nie mam proszę zostaw ich w spokoju, zrobię co zechcesz!
- Dobrze więc skoro nie chcesz mi tego oddać ja odbiorę ci rodzinę, a potem zajmę się tobą.
&
O i pierwszy rozdział już jest ^.^ nie wiem czy się spodobał czy nie, ale proszę o rady i uwagi, a następnym razem postaram się to zrobić lepiej.
Świetnie, zabieram się za kolejny rozdział :)
OdpowiedzUsuń